Nie musieliśmy długo czekać. Minął miesiąc i wróciliśmy do starego porządku. Boruc wraca do świetnej formy. Znowu ratował Celtic, znowu rozciągał się wzdłuż calych dziewięciu metrów bramki. Powrócił ten dziki zwierz, który straszył wszystkich napastników na ostatnim Euro.

To koniec problemów Artura. Nie przeczytamy już żadnych bzdur w śmiesznym brukowcu, nie usłyszymy o kolejnych skandalach często wyssanych z palca. Król już powrócił. Nie mogło stać się inaczej.

Mimo dobrej gry Fabiańskiego w pierwszych dwóch meczach eliminacyjnych ze Słowenią i San Marino, to Boruca widzę w pierwszej jedenastce. To charyzma, odwaga, waleczność, charakter. W obecnej formie naszej kadry tylko takie cechy pozwolą nam toczyć wyrównaną walkę z naszymi południowymi sąsiadami.

No chyba, że to Boruc znowu nas uratuje.

Na nie cały miesiąc przed ważnymi meczami z Czechami i Słowacją sytuacja nie jest kolorowa, a raczej wręcz patowa. Już widzę pierwsze strony gazet w dniu meczu z Pepiczkami. Zapewne będzie to mecz o życie dla naszych reprezentantów. Przegląd Sportowy prawdopodobnie zastanawiać się będzie, czy nasz Leon spełni oczekiwania prezesa Listkiewicza i wypełni ultimatum. Fakt już po Mistrzostwach Europy skreślił Holendra i jego pomysł na kadrę, więc albo znajdzie dzień przed meczem w pokoju Boruca Panią Martę Alf, albo w imieniu wszystkich polskich znawców piłki kopanej będzie liczył na cud. Gazeta Wyborcza, jak to w swoim zwyczaju, pokusi się o optymistyczne i pełne otuchy słowa, przypominając, że już nie pierwszy raz czeka nas odbijanie się od dna i budowanie wszystkiego od nowa.

Pan Szpakowski, który na 99% będzie komentatorem meczu w Chorzowie, wywoła magię Stadionu Śląskiego, bo przecież nie takie wydarzenia miały miejsce w Kotle Czarownic.

Polacy są specjalistami od sytuacji fatalnych. Kiedy nie gramy w roli faworyta, kiedy wszyscy odwracają się od nas plecami, kiedy atmosfera jest po prostu mierna, to potrafimy się pozbierać i zagrać dobry mecz. Przecież potrafiliśmy toczyć emocjonujące boje z Anglikami i Portugalczykami w poprzednich eliminacjach.

Jako wieczny optymista, wierzę w udane zakończenie eliminacji w roku 2008. Zwycięstwo z Czechami i Słowacją są jak najbardziej do osiągnięcia. Graliśmy na Mistrzostwa Świata w Korei i Japonii, potem cztery lata później w Niemczech, więc nie powinno nas zabraknąć na Mundialu w RPA. Mamy pewny ciąg wielkich imprez. Do tego dochodzą Mistrzostwa Starego Kontynentu w tym roku i przecież za cztery lata w naszej ojczyźnie. Szkoda byłoby przerwać ten cykl. Poza tym nie wyobrażam sobie sytuacji, w której już na samym starcie tracimy szanse na awans. Czekam, może nie na wielki come back, ale na 6 punktów na pewno.

Dlatego, drodzy krytycy i pesymiści, macie jeszcze nie cały miesiąc na swoje smętne gadanie. Na oskarżanie, na ironiczne uśmiechy, na idiotyczne internetowe komentarze, na szukanie skandali i obrzucanie mięsem wszystkich za wszystko, na zwalnianie i na deportacje. Nie cały miesiąc. Potem znowu wrócicie do normalności. I wróci też wasz Don Leo.

Pan Tomaszewski szaleje w najlepsze. Na swoim blogu na weszlo.pl po raz n-ty z kolei atakuje Beenhakkera. Żadna nowość, jak na Pana Janka. Skurwysyństwo, sabotaż… stały repertuar.

Mnie, rzucił się w oczy komentarz jednego z internautów. Brzmi on tak:

a tobie kto dal prawo do osadzania innych skoro Janek nie moze? co? i podaj konkretny przyklad na to ze “to co tomaszewski wyprawia to jeszcze wieksza kpina”. jak nie masz zadnego przykladu to morda w kubeł. Janka mozna lubic lub nie, ale on ma racje. tyle ze ludzie sie na niego uwzieli. gdyby te same slowa wypowiedzial ktos inny, to pewnie wiekszosc by mu przyklasnęła.

Taki komentarz zwalił mnie z nóg. No tak, gdyby takie słowa wypowiedział ktoś inny, to wybraliby go na prezydenta, a co najmniej na prezesa PZPN’u. Gdyby to był ktoś inny, to nikt nie uwziąłby się tak na niego, jak na kochanego Pana Janka. Co z tego, że Pan Janek mówi to, co chce, kiedy chce, oskarżając kogo mu się żywnie podoba, bez dowodów, bez faktów. I na koniec najlepsze: Janka można lubić lub nie, ale on ma rację. No to mamy wszechwiedzącego mędrca naszych czasów.

A jak się z Panem Jankiem nie zgadzasz, to morda w kubeł. Dobrał się uczeń z mistrzem.

Okazuje sie, że w Polsce dalej wystarczy siać zamęt i poruszenie, aby stać się popularnym. Pan Tomaszewski jest tego najlepszym przykładem. Gada, żeby gadać. Powodzenia Panie Janku w szerzeniu fermentu i zyskiwaniu kolejnych fanów. Ja do nich NIGDY nie dołącze.

Prócz trzech punktów, niczego więcej nie oczekuję po jutrzejszym meczu. Spotkanie San Marino – Polska wcale mnie nie elektryzuje. Mecz bez historii i bez jaj. Gładkie 0-3 mi wystarczy. Wystarczy mi nawet 0-1. Ten mecz trzeba tylko wygrać i nic poza tym.

Kac trzyma dalej i prawdopodobnie po jutrzejszym zwycięstwie będzie trzymał do meczy z Czechami i Słowacją. Nie zmieni tego nawet jutrzejsza rewelacyjna gra z amatorami z San Marino.

P.S. Przed chwilą wyczytałem na jednym z portali, że San Marino nie rozegrało jeszcze żadnego meczu w tym roku. O, rany!

Niejaki Szpieg trafnie zwrócił uwagę w komentarzu pod ostatnim postem, że system 4-5-1 wcale nie jest taki defensywny. Ja pragnę zauważyć, że w naszym (czyt. Reprezentacji Polski) wykonaniu niestety jest. Po pierwsze gra ofensywna naszych bocznych obrońców ogranicza się do wyprowadzania piłki z własnej połowy, ewentualnie do długich wyrzutów z autu na wysokości pola karnego (patrz: Wasilewski). Ani Kowalczyk i Wasilewski, ani ich poprzednicy nie posiadali zdolności gry do przodu. W Europie i na świecie to standard, a u nas to coś nieosiągalnego.

Polska nie od dziś ma problem z bocznymi obrońcami, kiedyś MUSIAŁ grać Rząsa, bo nie było kim go zastąpić, potem przyszedł czas Żewłakowa, który też nie miał zmiennika. Kiedy wydawało się, że Bronowicki stanie się etatowym kadrowiczem, zaczął łapać kontuzje i do dziś jest marnie z jego zdrowiem. Może warto by było przesunąć naszego ‘napastnika’ Piszczka na prawą obronę, bo w Herthcie już na tej pozycji rozegrał 2 z 4 meczy. Po głowie chodzi mi również drugi z braci Brożków – Piotr. Jescze młody, ambitny, ma końskie zdrowie i co najważniejsze: to lewy obrońca. Pytanie, czy to już international level, cytując Holendra?

Na dzień dzisiejszy gramy futbol prymitywny. Leo nie jest w stanie nauczyć polskich bocznych obrońców gry ofensywnej na kilku dniach zgrupowania. Problem bocznych obrońców w polskiej piłce nie istnieje od dziś, a na horyzoncie wcale nie wiadać oznak, żeby miał się w najbliższym czasie rozwiązać

Tradycyjnie już czekałem na wczorajszy mecz z całkiem sporymi nadziejami. Jaku urodzony optymista starałem się zauważać tylko pozytywy przed meczem ze słabiutką Słowenią. Przez pierwsze dwa kwadranse spotkania wszystko szlo po mojej myśli. Po cichu liczyłem, że sprawdzi się moje 3-0 typowane przed meczem. Nie sprawdziło się.

Po 30 minutach czar prysł, organizacja gry padła, chęci odeszły, a kreatywność naszych piłkarzy spadła do poziomu piłki podwórkowej. Nie lubię krytykować, ganić i wymądrzać się, ale nasi grali po prostu słabo, jak diabli. Nie potrafię zrozumieć, czemu grający na jednej stronie Krzynówek i Kowalczyk nie zamienili ani jednego spostrzeżenia w czasie meczu. Przecież ich współpracy daleko było do przynajmniej do poziomu średniego. Czy Ci panowie nie widzieli się na boisku?

Roger dalej jest chyba bardziej zagadką przyrodniczą dla naszych piłkarzy niż kumplem z Reprezentacji. Rozumiem, że ktoś może być w gorszej formie, ale skoro trener uważa , że powinien on grać, to reszta zawodników ma obowiązek to uszanować i grać jak jeden team. Nasi nawet tego nie potrafili uczynić.

Staram się zrozumieć decyzję Leo w sprawie wprowadzenia Saganowskiego. Nie zgodzę się, że w przypadku powołań do kadry nie ma konsekwencji. Z logicznego punktu widzenia pojawienie się Marka na boisku było oczywiste. Brożek wiadomo, kontuzja i nie zagrałby nawet na 70% a potrzebny jest nie tylko Reprezentacji, ale również w Wiśle w Pucharze UEFA. Smolarek zmieniał klub i NIE GRAŁ, więc cudotwórcą stać się nie mógł. Przy typowo fizycznym i siłowym futbolu prezentowanym przez Słoweńców nie miał szans na dobrą grę. Lewandowski to z kolei jeszcze młokos i mógłby nie wytrzymać presji wyniku, odpowiedzialności itd. Dlatego padło na Sagana. Prosty rachunek.

Mam tylko jeden żal. Czemu ze słabiutką Słowenią, piłkarskim ogórkami zagraliśmy z jednym i to jeszcze nienominalnym napastnikiem. Przecież Piszczek to bardziej skrzydłowy, niż snajper. Czemu na własnym boisku zagraliśmy w defensywnym ustawieniu, skoro Słowenia to marny przeciwnik. Gdyby u boku Piszczka zagrał Lewandowski, z pewnością ciężar odpowiedzialności nie byłby tak ogromny na barkach młodego Lechity. Czego obawiał się Leo? Nie ryzykujesz, to nie wygrywasz.

Nie zdominowaliśmy środka pola, mimo pięciu zawodników tej formacji, w ataku nie kąsaliśmy przeciwników, w defensywie gubiliśmy się. Gra opierała się TYLKO na rajdach Krzynówka i Błaszczykowskiego. Fabiański godnie zastąpił kolegę Boruca. Żewłakow był o klasę lepszym kapitanem, niż Maciek Żurawski.

Do środy leczymy kaca. W San Marino inny wynik niż zwycięstwo nie wchodzi w rachubę. W przeciwnym wypadku czeka nas już tylko odwyk.

To nie koniec Boruca. Musiałbym być nie z tego świata, żeby myśleć, że Artur wszystkie wielkie dni ma za sobą. Nie obchodzą mnie plotki o polskim bramkarzu. Codziennie dowiaduję się nowych ciekawostek z życia naszego goalkeepera. A to słyszę, że Boruc lubi sowicie wypić, nie tylko u cioci na imieninach, że zasmakował życia bogacza, że pieniądze mu uszami wychodzą i najzwyczajniej nie ma, co z nimi robić. Z dnia na dzień Boruc stał się pierwszym polskim alkoholikiem. Taki produkt eksportowy. inne brukowce piszą o romansach Artura, o jego domniemanym rozwodzie, o kochankach. Śmiech na sali.

W przeciągu zaledwie kilku dni bohater Euro zostaje oczerniany przez wszystkie możliwe gazety. Nawet szanowany Przegląd Sportowy umieszcza śmieszne wywiady z byłą psycholog Legii. A ja się pytam, po co to wszystko?

Afera lwowska, a może już inaczej: BORUCOWA afera przesunęła na dalszy plan czysto sportową sytuację kadry Leo. Jak za kiwnięciem magicznej różdżki, zapomnieliśmy, że po fatalnym boju na Ukrainie czekają nas jeszcze trudniejsze starcia w eliminacjach Mundialu 2010. Może to i dobrze. Boruc to twardziel jakich mało, więc za wiele nie straci na tym całym zamieszaniu. Paradoksalnie, może nawet zyskać.

Nie stoję po stronie Boruca i innych pijących piłkarzy. Jestem przeciwko takim wybrykom. Nie jestem też z gazetami, a raczej odcinam się od nich, bo wywołują u mnie już tylko ironiczne uśmieszki pogardy dla borucowych tekstów w nich zawartych. Jestem, jak każdy normalny człowiek, normalny kibic Reprezentacji Polski, jak fan Artura Boruca. Dlatego zależy mi na dobru Reprezentacji, co związane jest śiśle z dobrą formą Artura.

Boruc wróci, to więcej niż pewne. Bohaterowie nie odchodzą ze świata sportu w taki sposób, a Boruc do wielkich piłki nożnej należy. To tylko kwestia czasu. Król nie umarł, król powróci.

A może się uda i będzie 2-0 dla Legii? A może w końcu Legia złapie dobry rytm? Może zagra na miarę swoich możliwości? Może wszystko zaskoczy w tym mechanizmie? Może Wojskowi zagrają w końcu z jajami?

p.s.
Chciałbym tego nie pisać, ale po takich filmikach, jak ten na oficjalnej stronie FK Moskwa, takie mecze to więcej niż sportowa rywalizacja.

Nijak wczoraj było. Wisła niby wygrała z Barcą, ale był to mecz o pietruszkę, więc euforii być nie może. Duma Katalonii też schodziła z boiska w marnych minach, bo ambitny Guardiola zabrał w podróż do Krakowa cała swoją galaktykę gwiazd, by zachować passę wszystkich wygranych meczy za jego kadencji. A tutaj taki klops.

Barca musi mieć gorszy dzień, żeby z nią wygrać. Nie zmienia to faktu, że gratuluję Skorży. Biję brawa Wiśle, która walczyła, gryzła trawę i tyrała jak wół.

Wisła-Barca  1-0
Oby to był mały kroczek w kierunku dużego sukcesu.

Myślałem, że to mi się śni, że to jakiś koszmar, ale nie-to prawda: 0:2 w Wodzisławiu. Powtórzę, 0:2. Już ochłonąłem. Na Łazienkowskiej jest dramat od roku, kiedy to zaczął się protest kibiców. Pustki na trybunach i od czasu do czasu ITI spier*****. Do tego zdążyłem się przyzwyczaić. Ale do 1-2 z Sowietami z Moskwy i do 0-2 z ogórkami z Wodzisławia się nie przyzwyczaję. Dlatego, jak dla mnie mamy podwójny dramat.

Legia bez Żylety i grająca piach. Beznadzieja. Czas na pobudkę na Łazienkowskiej 3.

P.S.
Podwójne brawa dla Szymona Kołeckiego. Jego wyczyny oglądałem dziś z zapartym tchem i okrzykami Dawaj, dawaj w górę, Stary.